Bir Ruhsat Hikâyesi Değil, Bir Yönetim Testi: Döşemealtı’nda Hukuk Kime İşliyor? Menderes Dal’ın amacı ne ?

             Döşemealtı ilçesi Yeşilbayır Mahallesi 1529/14 parselde faaliyet gösteren ve 26 haziran  tarihinde sosyal medya üzerinden açılışını duyuran “Barınak Balık Evi Döşemealtı” adlı işletme, artık basit bir ruhsat ihlali dosyası olmaktan çıktığı görüldü.  Bu işletme, Döşemealtı’ndaki yerel yönetim anlayışının, hukuka yaklaşımının ve kamusal denetimin kimler için geçerli olduğunun açık bir turnusol kâğıdı hâline geldiğinin somut göstergesi olduğunu ortaya koyuyor.

             İşletmenin uzun süre iskânsız bir binada, işyeri açma ve çalışma ruhsatı olmaksızın faaliyet yürüttüğü; kendi sosyal medya paylaşımlarından da açıkça görüleceği üzere açıldığı dönem TAPDK ruhsatı bulunmaksızın açık alkol satışı yaptığı bilinmektedir. İki ayrı dükkândan oluşan işyerinde, dükkânları ayıran duvarın kaldırılarak fiilen tek mekân hâline getirildiği, belediyeye yapılan ruhsat başvurusu sırasında bu duvarın yeniden örüldüğü, ruhsat alındıktan sonra ise tekrar yıkılarak iki dükkânın tek işletme gibi kullanılmaya devam edildiği iddiaları kamuoyuna yansımıştır. Daha da dikkat çekici olan ise, açık alkol satış ruhsatının yalnızca tek bir numarataj üzerinden alınmasına rağmen, fiilen birleştirilen iki ayrı dükkânda bu ruhsatla satış yapılmaya devam edilmesidir.

             Hukuki tartışmayı derinleştiren asıl mesele ise işletmenin konumudur. Belediye Meclisi kararıyla açık alkol satış bölgesi ilan edilen Atatürk Caddesi’ne cephe olmayan, dış görünüş itibarıyla arka sokağa bakan ve cadde ile arasında başka parseller bulunan bir binaya, Atatürk Caddesi esas alınarak açık alkol satışına uygunluk verilmiştir. Bu durum, imar hukuku, ruhsat mevzuatı ve en temel eşitlik ilkesi açısından ciddi soru işaretleri doğurmaktadır. Ayrıca  Barınak Balık evi devletin yeşil alanını da işgal ederek bir başka  hukuksuzluğu ortaya  koyuyor.

             Dahası, bina ile Atatürk Caddesi arasında kalan alanların ada-parsel sorgulamasında “tarla” olarak göründüğü, Döşemealtı Belediyesi kent haritasında ise “yeşil alan/park” olarak işlendiği bilinmektedir. Buna rağmen NATO boru hattı üzerinde kalan bu alanların tel örgüyle çevrilerek işletmenin bahçesi ve totem alanı gibi kullanıldığı görülmektedir. Bu tablo, yalnızca ruhsat ihlali değil; kamu alanlarının fiili işgali ve güvenlik açısından da ağır bir sorumluluk doğurmaktadır.

             Tüm bu süreci daha da vahim hâle getiren unsur ise, işletmenin henüz iskânı ve ruhsatları yokken yaptığı açılışa Döşemealtı Belediye Başkanı Menderes Dal’ın katıldığının, sosyal medyada paylaşılan fotoğraflarla belgelenmiş olmasıdır. Bir belediye başkanının, mevzuata aykırı şekilde faaliyet gösterdiği iddia edilen bir işletmenin açılışında boy göstermesi, “bilgi eksikliği” ya da “iyi niyet” gibi gerekçelerle geçiştirilemeyecek kadar ciddi bir siyasal ve idari sorumluluk anlamına gelmektedir.

             İlgili işletme hakkında Döşemealtı Belediyesi’ne çok sayıda şikâyet yapıldığı bilinmesine rağmen, bugüne kadar kamuoyuna yansıyan tek olası açıklama “ceza yazıldığı” yönündedir. Oysa soru açıktır ve cevabı da nettir: Haftalarca ruhsatsız, iskânsız ve alkol satış izni olmadan faaliyet gösteren herhangi bir esnaf için uygulanacak yaptırım yalnızca para cezası mıdır, yoksa kapatma ve faaliyetten men midir? Eğer bu işletmeye uygulanan muamele ile başka esnafa uygulananlar arasında fark varsa, bunun adı idari takdir değil, açık bir ayrıcalıktır.

             Mesele artık bir balık restoranı meselesi olmaktan çıkmıştır. Mesele, Döşemealtı Belediyesi’nin hukuk devleti ilkesine ne ölçüde sadık kaldığıdır. Hukuk herkes için mi vardır, yoksa bazıları için esnetilebilir midir? Ruhsat mevzuatı kamunun güvenliği için mi uygulanır, yoksa uygun kişi ve uygun ilişkiler söz konusu olduğunda görmezden mi gelinir?

             Tüm bunlara ek olarak, işletme sahiplerinin belediye başkanından aldıkları güçle, yeşil alan statüsündeki bölgelerde yeniden totemler diktirdiği ve bu alanları fiilen sahiplenmeye devam ettiği iddiaları, yaşananların bir “ihmal” değil, adeta cesaretlendirilmiş bir yasa tanımazlık hâline dönüştüğünü göstermektedir. Bu cesaretin kaynağı sorgulanmadıkça, hukukun itibarı her geçen gün biraz daha aşınacaktır.