Türkiye’de son yirmi yılın siyasi hikâyesini yazan en güçlü figürlerden biri kuşkusuz Recep Tayyip Erdoğan’dır. Ancak Erdoğan’ın güçlü siyasi liderliği, yerelde siyaset yapan aktörler için bir konfor alanı değil; tam tersine daha büyük bir sorumluluk anlamına gelmelidir.
Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın siyasi pratiğinde en belirgin ilke, vatandaşla kurulan doğrudan iletişimdir. Siyaseti yalnızca kürsülerde değil, sokakta, pazarda, mahallede kuran bir anlayıştan söz ediyoruz. Eğer yerelde siyaset yapan il başkanları, milletvekilleri ve parti yöneticileri bu en temel iletişim ilkesini dahi hayata geçiremiyorsa, ortada ciddi bir sorun var demektir.
İş yükünü Ankara’ya ve Erdoğan’ın siyasi ağırlığına bırakıp yerelde hâlâ siyasi travmalar yaşayan bir teşkilat yapısı varsa, bunun üzerine samimiyetle düşünmek gerekir.
Siyasette uzun süre iktidarda kalmak önemli bir başarıdır. Ancak bu durum aynı zamanda ağır bir sorumluluğu da beraberinde getirir. Zaman uzadıkça iktidarın karşı karşıya kaldığı en büyük risk, toplumla kurulan bağın zayıflaması ve değişen beklentilerin yeterince okunamamasıdır.
Yaklaşık yirmi iki yıldır Türkiye’yi yöneten Adalet ve Kalkınma Partisi bugün tam da böyle bir tartışmanın içinden geçmektedir. Sahadan gelen gözlemler ve kamuoyu değerlendirmeleri, toplumda belirli bir güven aşınmasının konuşulmaya başlandığını göstermektedir.
Bu tabloyu yalnızca muhalefetin güçlenmesiyle açıklamak eksik olur. Uzun iktidar dönemlerinin doğal sonucu olan yorgunluk, bürokratik hantallık ve teşkilatlarda oluşan rehavet de bu tartışmanın önemli başlıklarıdır.
Nitekim son dönemde bazı seçmen gruplarının farklı siyasi adreslere yönelmesi de dikkat çekmektedir. Bu yöneliş çoğu zaman ideolojik bir kopuştan ziyade, siyasal denge arayışının bir yansımasıdır. Demokratik sistemlerde seçmen çoğu zaman oyuyla mesaj verir.
Anadolu irfanının güçlü bir öğüdü vardır: *“Özünü dara çek.”*
Yani insanın ya da kurumun kendi içine dönüp kendini sorgulaması…
Siyaset için de en sağlıklı yol çoğu zaman buradan geçer. Bugün dile getirilen kabine ve teşkilat revizyonu tartışmaları da bu çerçevede okunmalıdır. Yönetim kadrolarının performansı, bürokrasinin vatandaşla kurduğu ilişki ve teşkilatların sahadaki dinamizmi yeniden değerlendirilmeden siyasal enerjiyi tazelemek kolay değildir.
Çünkü siyasetin en temel gerçeği basittir:
Milletle mesafe açıldığında siyaset zayıflar.
Toplum bugün daha erişilebilir, daha mütevazı ve daha çözüm odaklı bir yönetim anlayışı talep etmektedir. Bu nedenle zaman zaman yeni kadrolara alan açmak ve güçlü bir yenilenme iradesi ortaya koymak, iktidarların ömrünü uzatan en önemli siyasi reflekslerden biridir.
Siyasi tarih bize şunu gösterir:
Değişim cesareti gösteren hareketler yoluna güçlenerek devam eder. Değişim ihtiyacını görmezden gelenler ise zamanla toplumla aralarındaki mesafenin açıldığını fark eder.
Son söz ise her zaman milletindir.