Vedat Gürhan

Tarih: 08.01.2026 10:09

Nankörlük karakterdir!..

Facebook Twitter Linked-in

      7 Ocak 2023 günü İleri Gazetesi’nde “Acılar tarif istemez” başlığı altında aşağıdaki yazıyı kaleme almışım. 
      Hep vefalı olmaya çalışmış, o yoldan asla sapmamışımdır. Ve ahde vefasız nankörlerin de hep karşılarında dağ gibi durmuş birisiyimdir. 
      Kusura bakmazsanız o günkü yazımı bir kez daha siz okurlarımla paylaşmak istiyorum.

      Aslında oldum olası eleştirmişimdir..
      Camdaki, ‘’Cenazemiz nedeniyle kapalıyız’’ yazılarını..
      Ya arkadaş senin cenazen olabilir. Bundan vatandaşa ne?
      Vallahi öyle değil..
      Daha doğrusu değilmiş..
      ‘’Miş’’ diyorum, başına gelen bilirmiş de ondan..
      Bana geldi..
      Kayınvalidem, elleri öpülesi insan, beni hep el üstünde tutup, kendisini bir gün bile incitmediğim., Anam diye hep sarıldığım kişiyi önceki gün toprağa verdik.
      Öz be öz Antalyalı o..
      Dolayısıyla Andızlı mezarlığıydı yeri mekanı da öyle oldu.
      Hani.,
      Her cenazesi ne bileyim hastası olan özel ilgi alaka ister ya benim ülkemde.,
      Yok ya.,
      Yeminle o eskidenmiş.
      Yani bizim zamanımızda!..
      Şimdiki gençler maşallah zehir..
      Bir sorun mu yaşadın?. Bırak o sorunu yaşamayı bir şeyi kafaya mı taktın anında çareyi üretiyor o gençler anında..
      Ortaca’da baba ocağındayım. Çarşamba akşamı saat 22.00 itibariyle eşim Özden’den bir telefon aldım. ‘’Annemi kaybettik’’ diye. Hemen hazırlanmaya başladım. Oto Garı aradım otobüsteki yerimi ayartıp, taksiyi çağırdım. 
      Garajdayım.
      Sabahında kendimi Antalya Oto Garında buldum.
      Allah kendisinden razı olsun hala Hasan Subaşı’nın 1990’lı yıllarda yaptığı garajı kullanıyoruz.
      Şöyle bir baktım Güney’e doğru, ellerimi açıp, ‘’Geldim anam, yanındayım’’ diye mırıldandım kendi kendime.
      Bu konularda vicdan çok önemli bence..
      Tabi vicdanı olana..
      Çok ekmeğini yedim. Kendi evim gibi gittim geldim. Bir evin kızının eşi olmamdan mıdır nedir bilemiyorum yeminle hep el üstünde tutuldum kayınvalidem ve kayınpederim tarafından.
      Babam (Kayınpederim) candı. Kayınvalidem yeminle canan.
      Önceki gün kendisini toprağa verdik..
      Andızlı mezarlığına..
      Neden ‘Andızlı’ vurgulamasını özellikle yapıyorum?
      Bu memleketin yerlilerinin mekanları orasıdır da ondan.
      Anam ışıklar içerisinde uyu.
      Biliyorum 70 yıllık hayatına hep evlatlarını eşini yerleştirip, torunlarını görmek için hayır dualarını eksik etmedin.
      Sen asil geldin, asil yaşadın dimdik olarak göçüp gittin bu fani dünyadan.
      Dün sevenlerin yanı başındaydı anam..
      8 yıl önce bizler veda edip ansızın ayrıldığın babam ile yeniden kavuşturduk seni.
      Biz senden hep razı olduk sende hakkını helal et Anam..
      Ben duygusal yada özünsel yazı yazmayı pek beceremem de, maalesef cenazemiz var kapalıyız.
      (Yaşamadığım, havasını teneffüs etmediğim hiçbir gelişmeyi pek yazmam. Güzel yazmışım. Mekanı cennet olsun.)


Orjinal Köşe Yazısına Git
— KÖŞE YAZISI SONU —